^{- يك ساله‌ام. تنها فرصتي كه مي‌توان بدون شرمندگي، چهار دست و پا راه رفت. مي‌خندم، گريه مي‌كنم، مي‌خندانم، ذله مي‌كنم و خودخواهانه تمام توجه‌ها را فقط براي خودم مي‌خواهم. دنيا عرصه تاخت و تاز من است و قهرمانم...}

^{شوخي مي‌كنيد؟ همين كه سرلاك و شير خشكم رو به راه باشد و آن پايين‌ها احساس منزجر كننده‌اي نداشته باشم كافي است.}

^{- هفت ساله‌ام. براي رسيدن به مدرسه دل توي دلم نيست. مشق‌هايم را تميز و مرتب مي‌نويسم. پاك‌كن بي‌مصرف‌ترين اختراع بشر است. هميشه آنها را مي‌جوم. قهرمان من خانم معلم است. او مي‌تواند كتاب فارسي را بدون غلط روخواني كند.}

^{- 9 ساله‌ام. موقع امتحان جدول ضرب يواشكي پشت سرم با انگشت‌هايم تقلب مي‌كنم. بعد زير لب خدا خدا مي‌كنم كار به جاهاي باريك كشيده نشود. پيش خودم فكر مي‌كنم چرا خدا بيشتر از 10 انگشت به آدم‌ها نداده؟ قهرمان من آقاي مدير است. او به همه دستور مي‌دهد و با چشم‌هاي خودم مي‌بينم كه حتي آقاي ناظم را هم توبيخ مي‌كند.}

^{- 15 ساله‌ام. براي درس‌هايم كمتر حوصله دارم. به جايش هر روز كلي وقت جلوي دكه روزنامه‌فروشي تلف مي‌كنم. گريه مي‌كنم، هوار مي‌كشم، دعوا مي‌كنم، فحش... نه! اين يكي را نيستم. اما...قهرمان‌هايم چرا. آنها روي صفحه اول روزنامه‌ها چهره‌هايي جذاب دارند. شيك و اتو كشيده. توي صفحه تلويزيون اما گاهي صدايشان را قطع مي‌كنند. آنها روياهايشان را مي‌فروشند، به پول، به شهرت. قهرمان‌هاي من فوتباليست‌ها هستند.}

^{- 18 ساله‌ام. فيلم مي‌بينم. كتاب مي‌خوانم. قهرمان‌هايم گاهي پوستر مي‌شوند و سر از ديوار اتاق در مي‌آورند. همراهشان مي‌خندم. گريه مي‌كنم. دوستشان دارم. لبخندهايشان را، گريه‌هايشان را و به خصوص شجاعتشان را وقتي به بن بست مي‌رسند. اما آنها هم زود تمام مي‌شوند.}

^{- 20 ساله‌ام. گوش مي‌دهم. خوب گوش مي‌دهم. سعي مي‌كنم هميشه خوب گوش بدهم. قهرمان‌هايم حرف مي‌زنند، وعده مي‌دهند. اما هميشه فقط حرف مي‌زنند، فقط خوب حرف مي‌زنند. دانشگاه را كنار مي‌گذارم.}

^{- 24 ساله‌ام. كار مي‌كنم. حسرت مي‌خورم. سرم به سنگ خورده. دنبال قهرمان نيستم ولي قهرمان‌هاي واقعي خودشان را نشان مي‌دهند. آنها تمام اين سال‌ها، همين‌جا بوده‌اند؛ كنار من. دعوا كرده‌ايم. قهر كرده‌ايم. چشم‌هايم را مي‌بندم و تمام روزها را يك بار ديگر از خاطر مي‌گذرانم. هميشه كنارم بوده‌اند، بي‌آنكه متوجه باشم. توي آرشيو روزنامه‌ها، آلبوم‌هاي موسيقي، فيلم‌هاي سينمايي و كتاب‌هايي كه هميشه با وسواس برايم خريده‌اند. پشت هزينه‌هاي كمرشكن زندگي، لاي قبض‌هاي تمام نشدني آب و برق و گاز و تلفن و شهريه مدرسه و خرج لباس و خوراك و...}

^{كار مي‌كنم. پول در مي‌آورم. خرج مي‌كنم. قدر مي‌دانم و در هر فرصتي چشم مي‌دوزم به قهرمان‌هاي واقعي‌ام كه هميشه همراهم بوده‌اند، اما... زل مي‌زنم به موهايشان كه ديگر سفيد شده. به دست‌هايشان و از خودم مي‌پرسم... من... گاهي... نااميدشان نكرده‌ام؟}

^{دوشنبه 13 خرداد 87 چشم‌هاي بسياري به استاديوم آزادي دوخته شده بود تا شايد گذشتن توپي از خط دروازه امارات، گراني، تورم، سختي معيشت و... را تنها براي چند ساعت از خاطره‌ها ببرد.}

^{كافي بود يك توپ طور ديگري بچرخد تا دل‌مشغولي‌هاي بي‌شمار و گاه بي‌پايان هر روزه مردمان يك سرزمين، تنها براي ساعتي لابلاي فرياد «گل» گم شود.}

^{فقط يك توپ، فقط يك گل، انتظار چندان زيادي نبود از ساق‌هاي چند صد ميليوني‌ ستاره‌هايي كه اسم‌هايشان را تريلي جا به جا نمي‌كند.}

^{انتظار زيادي نبود از مردي كه يك دنده‌گي را به عنوان عادتي هميشگي همراه دارد. چه وقتي با سماجت به پيراهن شماره 10 آن روز‌ها چسبيده بود، چه حالا كه همه چيز را به نام خود سند زده. تيم، لباس، نيمكت، ورزشگاه، حريف تداركاتي و...}

^{اما انگار هيچ راه گريزي نيست. هيچ بهانه‌اي براي شادي، براي فراموشي، براي خنده‌اي هرچند كوتاه.}

^{تركيب تيم ملي ايران به شدت محافظه‌كارانه چيده شده بود. رضا عنايتي به عنوان تك مهاجم براي اعمال فشار بر خط دفاعي امارات تنها بود.}

^{غلامرضا رضايي مثل بازي با سايپا و زامبيا، بي‌هدف و سرگردان دقيقه‌ها را در جستجوي وظيفه‌اي براي انجام دادن سپري مي‌كرد.}

^{حسين كعبي و ستار زارع هرگز جرات و جسارات نفوذ به جناحين تيم حريف را نداشتند و احتمالا در طول زمان بازي كسي از روي نيمكت، آن‌ها را به انجام اين كار توصيه نكرد.}

^{جواد نكونام، آندرانيك تيموريان و مسعود شجاعي نيز هر كدام به دليل دور بودن از شرايط مسابقه‌، با روزهاي اوجشان فاصله داشتند.}

^{اما در كنار زمين، نيمكت ايران در طول نود دقيقه ميزبان عده‌اي بود كه همچون تماشاگران حاضر در استاديوم و بيننده‌هاي تلويزيوني با از دست رفتن معدود موقعيت‌هاي خطرناك، تنها يك «واي» مي‌كشيدند و دستي بر مو به نشانه تاسف! انديشه‌هاي تاكتيكي و راه حل‌هاي فني هرگز راهي به مخيله آن‌ها نداشت.}

                                               ^***

^{دوشنبه مي‌توانست روز ديگري باشد، اگر يك نفر، تنها يك اتفاق را رقم مي‌زد و مردماني را كه مدت‌هاست خنده‌هايشان در بند طلسمي پيچيده گرفتار شده، هر چند كوتاه، هر چند موقت، به شادي مهمان مي‌كرد. اما انگار هيچ امیدی نيست. هيچ بهانه‌اي براي شادي، براي فراموشي، براي خنده‌اي هرچند كوتاه.}