بستن بند كفش‌هايم را تا جايي كه ممكن است، كش مي‌دهم. دوست دارم بالاي سرم بايستد و با چشم‌هاي مهربانش نگاهم كند. از اين كارش دچار چنان حس خوبي مي‌شوم كه حاضرم به خاطرش حتا يك ساعت دير برسم سر كار.
بالاخره حوصله‌اش سر مي‌رود و مي‌گويد: «یه چیزی می‌خوردی».
جوابم مثل همیشه است؛ اشتها ندارم. خودش می‌داند، اما دلسوزی زنانه وادارش می‌کند هر روز این سوال را تکرار کند. گاهی فقط به خاطر همین اصرارها چیزی در حد همان لقمه‌یی که با وسواس برایم گرفته، می‌خورم.

نوشته حجت‌الاسلام محمد مطهري؛ پسر استاد شهيد مرتضي مطهري در روزنامه «جمهوري اسلامي» است.

نتيجه‌گيري‌اش هم بماند پاي خودتان!

عده‌یی از نمازگزاران: "خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست"

هاشمی رفسنجانی خطیب نماز جمعه تهران: "انشاالله"!

برای اینکه خیلی چیزها را بدانید، این نوشته را بخوانید:

سالی دو اتاق بسازید؛ خودروساز برتر دنیا شوید

کار بچه‌های خوش فکر گروه اقتصادی روزنامه فخیمه اعتماد است.

1- این کوئیزهای Facebook در نوع خودشان بی‌نظیرند. مثلن می‌پرسند خواننده محبوبتان کدام است و چهار گزینه‌اي که باید یکی را از میانشان انتخاب کنید، به ترتیب هست:

الف- ساسی مانکن  ب- حسین تهی  ج- هیچ کس  د- رضا یا

و اصلن انگار هیچ مهم نیست که شاید خواننده محبوب واقعی شما با اختلافی فاحش، یک نفر دیگر است. می‌خواهم بگویم این کار Facebook آدم را یاد یک سری مسائل خاص می‌اندازد. چیزی شبیه نظارت استصوابی و این جور حرف‌ها که...

2- اهل فخر فروختن نیستم. با این حال بعضی چیزها را انگار آقای خدا فقط و فقط برای خودِ خودِ فخر فروختن آفریده است. دوستی که به عنوان نخستین سورپرایز نسخه‌های کامل - چاپ افست «دایی جان ناپلئون» و «صد سال تنهایی» را برایم خریده، هم خودش و هم هدیه‌هایش از آن جمله‌اند.

3- گیرم حوادث روز فینال جام جهانی کشتی تهران و مسابقه فوتبال ایران- عربستان اتفاقی بوده باشند؛ تصادفی که در راه شهریار - تهران برای دو تا از بچه‌ها اتفاق افتاده، آن هم در روزی که آقای خوش قدم سفرهای استانی‌اش را در حومه تهران پی می‌گرفته را چه کنم؟ باز خدا را شکر که خودشان هنوز سالمند؛ گور بابای چند میلیون خسارت ماشین! 

4- بعضی کارها مثل کشیدن سیگار More، از عهده هرکسی برنمی‌آیند. دیوانه‌وار این جور کارها را دوست دارم!

5- این روزها حال و هوای من صورتی است. البته می‌توانست سبز، زرد، بنفش و حتا نارنجی مایل به قهوه‌ای هم باشد. این شاید به دلیل حسی است که معمولن آدم‌ها پس از برداشته شدن باری سنگین از روی دوششان دارند. اگر از خرها بپرسید برایتان بیشتر توضیح و تشریح می‌دهند!

...

۱- این‌ها را می‌توانید بگذارید به پای یکی از همین هذیان‌های معمول یا شاید هم دروغ سیزده، اما به هر حال حرف‌هایی است که باید یک روزی رک و پوست کنده می‌نشستم و برای همه توضیح می‌دادم. چه وقتی بهتر از حالا؟

۲- همه چیز از ۲ خرداد ۱۳۸۳ شروع شد. حالا ۳-۲ روز این طرف و آنطرف‌ترش چندان مهم نیست. یعنی می‌خواهم بگویم چیزی که این وسط بیشتر اهمیت دارد نکته دیگری است که باید برای فهمیدنش کمی صبر داشته باشید.

۳- نمایشگاه مطبوعات سال ۸۳ تازه شروع شده بود. بین خودمان باشد، برای اولین بار به این صرافت افتاده بودم تا نویسنده‌های یک نشریه را از نزدیک ببینم. همه چیز درست همان شکلی بود که تصور می‌کردم. فکر می‌کنم قبلن هم بهتان گفته‌ام که قوه تجسم خارق‌العاده‌ای دارم. یعنی ممکن نیست چیزی بخوانم یا از کسی درباره چیزی حرف‌هایی بشنوم و بعد وقتی خود واقعی آن قضیه را دیدم با تجسمی که از آن در ذهن ساخته‌ام خیلی تفاوت داشته باشد. حالا چون شمائید نهایتش می‌توانم تخفیف بدهم و بگویم: به ندرت!

1- از مدير‌مسئول‌ها متنفرم. آنها از دماغ فيل افتاده‌اند و خيال مي‌كنند مهمترين مخلوق خدا روي زمين هستند. سلام نمي‌كنند، خودكار سبز دارند و با آن مطالب را در آخرين لحظات صفحه‌بندي قيمه قيمه مي‌كنند. تخصص آنها باد هوا كردن تمام خاطرات خوب به طمع سهم مالي بيشتر است. آن هم در شرايطي كه همه چيز مرتب و منظم پيش مي‌رفت.

2- از سردبيرها متنفرم. آنها كچل هستند و اتاقشان محل زدن حرف‌هايي است كه بقيه نبايد بشنوند. تخصص آنها بيرون گذاشتن صفحاتي است كه تو در بدترين شرايط روحي- رواني ممكن و با هزار زحمت به صفحه‌بندي رسانده‌اي.

3- از دبيرسرويس‌ها متنفرم. آنها در عين جواني خيال مي‌كنند كمپوت تجربه‌اند. ايده‌هاي تو را روي هوا قاپ مي‌زنند و هفته بعد به اسم خودشان منتشر مي‌كنند. در جلسه تحريريه يا وقت صفحه‌بندي پيدايشان نيست ولي در عوض حقوقشان را هميشه دو ساعت زودتر از تو گرفته‌اند.

4- از متوهم‌ها متنفرم. آنها مجردند، كلكسيون فيلم دارند، تصويرسازي مي‌كنند، عروسك مي‌سازند، نقاشي مي‌كنند، ترجمه مي‌كنند، نمايشگاه مي‌زنند، پيرزن خفه مي‌كنند، آب حوض مي‌كشند و چون ديشب «گمشدگان» ديده‌اند، هشت صفحه مجله درباره آن يادداشت مي‌نويسند. اسمشان را در آگهي انتشار مجله در خط اول شناسنامه نوشته و بعد با پروفايل بقيه مننتشر مي‌كنند.

5- از تازه كارها متنفرم. دو دسته‌اند، يا اينقدر پر رو هستند كه همان هفته اول انتظار دارند همه مثل اوريانا فالاچي با آنها برخورد كنند و يا اينقدر كم‌رو  و خجالتي‌اند كه همه را اوريانا فالاچي مي‌بينند. خنگ هستند و سلام نمي‌كنند.

6- از حروفچين‌ها متنفرم. آنها يا خيلي چاق‌اند يا خيلي لاغر اما در هر دو حالت فاميل يكي از روئسا هستند. تمام مدت هله هوله مي‌خوردند و مدام غر مي‌زنند. مطالب مهم و ضروري و البته مطول هميشه وقتي مي‌رسند كه ساعت كاري آنها تمام شده است.

7- از ويراستارها متنفرم. آنها اعا مي‌كنند، ادعا مي‌كنند و ادعا مي‌كنند. و چون سرشان سر همين قضيه خيلي شلوغ بوده مطالب به ناچار پرغلط چاپ مي‌شود. آنها متخصص به هم زدن هماهنگي فعل و فاعل‌اند و هميشه بچه كوچكشان درست روز صفحه‌بندي مريض مي‌شود.

8- از صفحه‌بند‌ها متنفرم. آنها يا قهر كرده‌اند، يا در حال قهر كردنند و يا به دنبال بهانه‌اي براي قهر كردن مي‌گردند. هميشه با تاخير مي‌آيند، دو دره بازند و از تمام توليدات كارخانه «اپل» يك نمونه دارند.